Husvedt Leestip

'Daar zit ik dan in de studio. Met een gevoel alsof ik verliefd ben. Maar nu komt het rare gevoel in
mijn hoofd en buik door een boek. Siri Hustvedt heeft een roman geschreven die dagenlang in
mijn hoofd blijft nazingen. Een boek waar over kunst wordt gefilosofeerd zonder dat het
vervelend wordt. Een boek waarin gespeeld wordt met ‘echt’ en ‘niet echt’ en waarin het leven
door elkaar wordt geschud. Een boek dat broeit, streelt en schuurt.’
– Chris Bajema in Kunststof
Inhoud:
Leo en Bill zijn hartsvrienden. Ze delen hun passie voor kunst en voor vrouwen. Hun levens en
die van hun vrouwen en zonen zijn met elkaar verstrengeld, maar de harmonie wordt verstoord
door dramatische gebeurtenissen. Beide gezinnen krijgen te kampen met grote verliezen: in het ene
geval abrupt, in het andere beangstigend geleidelijk.
Wat me lief was is een familieroman die gaandeweg verandert in een psychologische thriller. Het
is een spannend en intelligent boek over liefde en vriendschap, identiteit en verlies, dood en rouw,
kunst en geweld. Siri Hustvedt snijdt existentiële levenskwesties aan en weet zowel te ontroeren
als tot denken aan te zetten. Een prachtig, rijk en gelaagd boek, dat zowel mannen als vrouwen
aan zal spreken.

Auteursinformatie:
Siri Hustvedt is dichter, romanschrijver en essayist. Ze werd in 1955 geboren in Northfield,
Minnesota, als kind van Noorse immigranten, en woont in New York met haar man, de schrijver
Paul Auster, en hun twee kinderen. Ze studeerde Engelse literatuur en promoveerde op het werk
van Charles Dickens. Ze schreef drie romans, de dichtbundel Reading to you en de essaybundel
werd een internationale bestseller en is door de pers geprezen als haar meesterwerk.

Fragment:
Gisteren heb ik Violets brieven aan Bill gevonden. Ze zaten tussen de bladzijden van een van zijn
boeken verstopt en kwamen eruit rollen en vielen op de vloer. Ik wist al jaren van de brieven,
maar Bill noch Violet had me ooit verteld wat erin stond. Wat ze me wel hebben verteld is dat Bill
een paar minuten nadat hij de vijfde en laatste brief had gelezen van gedachten veranderde over
zijn huwelijk met Lucille, het gebouw in Greene Street verliet en regelrecht naar Violets flat in de
East Village liep. Toen ik de brieven in mijn handen hield, vond ik dat ze griezelig zwaar
aanvoelden, alsof ze waren betoverd door verhalen die verteld en nog eens verteld en weer
opnieuw verteld zijn. Ik zie tegenwoordig slecht en het kostte me veel tijd ze te lezen, maar
uiteindelijk lukte het me ze woord voor woord te ontcijferen. Toen ik de brieven neerlegde, wist ik
dat ik vandaag aan dit boek zou beginnen.
‘Toen ik in het atelier op de vloer lag,’ schreef ze in de vierde brief, ‘heb ik naar je gekeken terwijl
je me schilderde. Ik keek naar je armen en je schouders, en vooral naar je handen terwijl je aan het
werk was. Ik wilde dat je je zou omdraaien en naar me toe zou komen en met je handen over mijn
huid zou wrijven zoals over het doek. Ik wilde dat je hard op me zou drukken met je duim, zoals
je op het schilderij had gedaan, en ik dacht dat ik gek zou worden als je het niet deed, maar ik ben
niet gek geworden en je hebt me niet aangeraakt die keer, met geen vinger. Je hebt me niet eens
een hand gegeven.’

Citaten uit de Nederlandse pers:
‘Een uiterst intrigerend boek over liefde, verlies en scheppingsdrang.’ – NRC Handelsblad