A.M.G.Schmidt

Het jongetje Spijtebijt, dat tot zijn eigen spijt steeds maar weer mensen bijt,
woont bij Tante Pleeg in de Petteflet. Zijn ongeciviliseerde gewoonte dankt
hij aan het feit dat hij is opgevoed door twee Canadese Griezelberen. Die
Griezelberen komen hem opzoeken, en mogen logeren bij Tante Pleeg, maar
dat is natuurlijk tegen de zin van mevrouw Helderder. Geen enge beesten in
de Petteflet! Daarom brengt Pluk de beren op aanraden van Meneer Pen met
zijn kraanwagentje naar de grot van de Weerman, waar hij zelf niet maar
binnen mag.
Maar als Aagje, de kraakheldere dochter van mevrouw Helderder, door een
ontsnapte inktvis een inktvijver in wordt ingetrokken en door Spijtebijt wordt
gered, dan ligt de situatie anders. Ook de inktvis moet volgens Meneer Pen
naar de Weerman, en nu mag Pluk hem zelf afleveren. Zo komen de
clandestien meegereisde Spijtebijt en Pluk terecht in de grote
klimaat-experimentenkas van de Weerman. Pluk kijkt zijn ogen uit naar de
Pool, en naar de Tropen, en naar het Gematigde Bos. Maar de recalcitrante
Spijtebijt wil terug naar zijn Griezelberen en knalt met Pluks kraanwagentje
door een enorme klimaatscheidende ruit. Met funeste gevolgen: alle klimaten
beginnen door elkaar te lopen!
Het zal Pluk nog heel wat moeite kosten alle dieren weer in hun eigen klimaat
terug te brengen... en Spijtebijt naar de 'geciviliseerde wereld'!

Anna Maria Geertruida Schmidt werd op 20 mei 1911 in Kapelle, op Zuid-Beveland, geboren. Na de
HBS in Goes ging ze naar Den Haag om een notariaatstudie te volgen, maar die ruilde ze al snel in
voor een cursus steno en typen bij Schoevers. In 1930 werkte ze een poosje als au-pair in een gezin
in Hannover. Terug in Nederland werd ze bibliothecaresse en in 1941 directrice van de Openbare
Bibliotheek in Vlissingen. Daarna ging ze voor Het Parool, de Amsterdamse krant, werken. Vanaf
1948 schreef ze daarvoor wekelijks een column voor volwassenen en versjes voor kinderen.
Annie M.G. Schmidt debuteerde al in 1938 met twee gedichten in het tijdschrift Opwaartsche
Wegen, maar pas na de oorlog begon haar carrière echt. In 1950 verschenen er drie bundels: En wat
dan nog?, Het fluitketeltje en Brood en Mandelpers. Het fluitketeltje was haar eerste boek voor
kinderen. Daarna begon ze met het schrijven van de verhaaltjes over Jip en Janneke, waarvoor Fiep
Westendorp de tekeningen maakte, en vertaalde ze samen met Han G. Hoekstra de Gouden
Boekjes. Later verschenen Abeltje, Wiplala, Minoes, Pluk van de Petteflet, Otje en nog veel meer
boeken die nu allemaal klassiek zijn geworden. Voor volwassenen schreef ze columns,
cabaretliedjes en teksten voor radio- en televisieseries, zoals Ja zuster, nee zuster.
Voor haar werk kreeg ze veel waardering. In 1965 ontving zij als eerste de Staatsprijs voor kinder-
en jeugdliteratuur, nu de Theo Thijssenprijs. En voor haar hele oeuvre kreeg ze in 1987 de
Constantijn Huygensprijs. Maar het mooiste was toch toen zij in 1988 uit handen van Astrid
Lindgren de hoogste internationale prijs kreeg die er voor kinderboeken bestaat: de Hans Christian
Andersenprijs.
Op 21 mei 1995, in de nacht na haar vierentachtigste verjaardag, stierf Annie M.G. Schmidt. Ze
heeft één zoon, Flip van Duijn.

Er zijn een aantal boeken over haar geschreven, waaronder een biografie door Annejet van der Zijl:
'Anna' (2002). Kijk ook eens op
www.annie-mg.com
www.jipenjanneke.nl